The Bodhisattva as a Lion

ခြင်္သေ့မင်း၏ ခႏၱီ

အရိမဒ္ဒနတိုင်း၊ မဟာဝန ဟု အမည်ရသော တောအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရှိလေသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက် တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ စားဝတ်နေရေးကို ပြေလည်စေသော သာယာဝပြောလှသော တောကြီးဖြစ်သည်။ ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ခႏၱီပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝ ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းတော်သည် ခြင်္သေ့မင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကား အလွန်ကြီးမားပြီး သားမွေးတို့ကား ရွှေရောင်တောက်ပလျက် အလွန်အေးမြသော အသံကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။ မျက်လုံးကား ကြယ်စင်များကဲ့သို့ လင်းလက်လျက် အမြဲတစေ ခႏၱီတရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မဟာဝန တောအုပ်ကြီးတွင် မိုးကြီးလေထန်စွာ ရွာသွန်းလျက် တောအုပ်ကြီးကို ပျက်စီးစေ၏။ သစ်ပင်အများအပြားလဲကျကုန်၏။ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား အမိုးအကာမဲ့ ဖြစ်ကုန်၏။ ထိုအချိန်တွင် ခြင်္သေ့မင်းကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျက်စားရာအရပ်တွင် မေတ္တာစိတ်ဖြင့် တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုလျက် ရှိ၏။ တောအုပ်ကြီး၏ ပျက်စီးမှုကို မြင်သောအခါ ခြင်္သေ့မင်း၏ ခႏၱီတရားကား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထကြွလာ၏။

“အချင်းတို့ တိရစ္ဆာန်များ၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါကား ခြင်္သေ့မင်း ဖြစ်၏။ ငါ့ကို ယုံကြည်ကြလော့။ ငါကား သင့်တို့ကို ကယ်တင်မည်။” ဟု ပြော၏။ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား ခြင်္သေ့မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ “အို ခြင်္သေ့မင်း၊ သင်ကား ငါတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။” ဟု ပြောကြ၏။ ခြင်္သေ့မင်းကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျက်စားရာအရပ်မှ ထွက်၍ တောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျင်မြန်စွာ ကြွတော်မူ၏။

ခြင်္သေ့မင်းကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ခန္ဓာကို အသုံးပြု၍ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးများကို ပင့်မ၏။ ထို့နောက် သစ်ပင်ကြီးများကို တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အမိုးအကာအဖြစ် ပြုလုပ်ပေး၏။ ထိုသို့ဖြင့် ခြင်္သေ့မင်းကား တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့အား လုံခြုံသော အမိုးအကာကို ပေး၏။ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ကား ခြင်္သေ့မင်း၏ ကျေးဇူးကို အလွန်ပင် ချီးကျူးကြ၏။ “အို ခြင်္သေ့မင်း၊ သင်ကား မဟာခႏၱီရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်ကား ငါတို့ကို ကယ်တင်တော်မူခြင်းအတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။” ဟု ပြောကြ၏။

ခြင်္သေ့မင်းကား “အချင်းတို့ တိရစ္ဆာန်များ၊ မင်းတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ငါ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး မခံယူလို။ ငါ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကား ခႏၱီတရားကို အမြဲတစေ ပွားများ၏။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုနေ့မှ စ၍ ခြင်္သေ့မင်းကား တောအုပ်ကြီးရှိ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ခြင်္သေ့မင်းကား မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် ခႏၱီရှိ၏။ သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်း ခႏၱီတရားကို ချီးကျူးကြ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ တောအုပ်ကြီးတွင် ကျားတစ်ကောင်သည် ခြင်္သေ့မင်းကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်ဖြင့် ရန်ပြုလေ၏။ ကျားကား “အို ခြင်္သေ့မင်း၊ မင်းကား အလွန်ပင် အားကြီးလှ၏။ သို့သော် မင်းကား အလွန်ပင် မာန်မာနကြီး၏။” ဟု ပြော၏။ ခြင်္သေ့မင်းကား ကျား၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်မပျက်။ “အို ကျား၊ ငါကား မာန်မာနကြီးသည် မဟုတ်။ ငါကား ခႏၱီတရားကို အမြဲတစေ ပွားများ၏။” ဟု ပြန်ကြား၏။

ကျားကား ခြင်္သေ့မင်း၏ စကားကို မယုံ။ “မင်းကား မဟုတ်။ မင်းကား အလွန်ပင် မာန်မာနကြီး၏။” ဟု ထပ်မံ ပြော၏။ ခြင်္သေ့မင်းကား အလွန်ပင် စိတ်မပျက်။ “အို ကျား၊ ငါကား မင်းကို နားလည်အောင် ပြောပြမည်။ ငါကား မင်းကို မနာကျင်စေလို။” ဟု ပြော၏။ ထိုသို့ဖြင့် ခြင်္သေ့မင်းကား ကျားကို ခႏၱီတရား၏ အကျိုးကို ရှင်းပြ၏။ ကျားကား ခြင်္သေ့မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် နားလည်၏။ “အို ခြင်္သေ့မင်း၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ငါကား မှားယွင်းခဲ့ပါ၏။” ဟု ပြော၏။

ခြင်္သေ့မင်းကား “အို ကျား၊ မင်း၏ မှားယွင်းမှုကို ငါ ခွင့်လွှတ်၏။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုနေ့မှ စ၍ ကျားကား ခြင်္သေ့မင်းကို လေးစား၏။ ထိုသို့ဖြင့် ခြင်္သေ့မင်းကား မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် ခႏၱီရှိ၏။ သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်း ခႏၱီတရားကို ချီးကျူးကြ၏။